پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی فصلنامه علمی - پژوهشی مطالعات اخلاق کاربردی 2251-7898 14 29 2018 05 22 مسائل اخلاقی مبلّغان با تأکید بر مبلّغان مستقر 11 29 66045 10.22081/jare.2018.49939.1183 FA محمدمهدی فیروزمهر عضو هیأت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی Journal Article 2018 01 27 تبلیغ دینی، به‌معنای دعوت عالمانه، خالصانه و روشمند مردم به‌سوی خداوند و پیام‌های او و قراردادن مردم در مدار تقرّب به حق تعالی، بهترین عمل از نگاه قرآن است. مبلّغان دینی باید در ویژگی‌های اعتقادی، اخلاقی و رفتاری، پیامبرگونه باشند تا در دریافت و ابلاغ پیام خدا همچون پیامبران موفق باشند. اگر مبلّغان دینی در ویژگی‌های اعتقادی و اخلاقی دچار آسیب و کاستی باشند، نمی‌توانند در کار خود توفیقی حاصل کنند و آسیب‌ها و کاستی‌های مخاطبان خود را برطرف نمایند. مقصود از مسائل اخلاقی مبلغان کاستی ها و رذایل اخلاقی است که یک مبلغ دینی با آنها مواجه است و با وجود آن نمی تواند به وظیفه ی حرفه ای خود عمل کند. مسائل اخلاقی مبلّغان دینی بر اثر عوامل گوناگونی پدید می‌آیند؛ پاره‌ای از مسائل اخلاقی مبلّغان مستقر، مانند رعایت‌نکردن امانت در تبلیغ دین، سیاست‌زدگی و علم‌زدگی، ناشی از ضعف دانش دینی است، پاره‌ای دیگر، مانند ناتوانی در تأثیرگذاری و تحول‌آفرینی، برخاسته از ناآراستگی عملی به فضائل دینی و محتوای دین است، دسته‌ای از مسائل، مانند نداشتن خلوص نیّت و عوام‌زدگی، شهامت‌نداشتن در ارائۀ پیام الهی و ترس ازدست‌دادن موقعیت، در مشکلات مالی ریشه دارد و دسته‌ای دیگر، مانند جدّیت‌نداشتن در ابلاغ پیام دین، رفتارهای تصنّعی، نداشتن مهارت‌های لازم تبلیغی و فقدان مهارت مخاطب‌شناسی، ناشی از فقدان علاقۀ ذاتی به تبلیغ دینی است. https://akhlagh.morsalat.ir/article_66045_85fb5c362d6c792d5cb69aa3686f10fe.pdf