پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی فصلنامه علمی - پژوهشی مطالعات اخلاق کاربردی 2251-7898 17 42 2021 08 23 The homogeneous relationship between ethics and jurisprudence in the verses of enjoining the good and forbidding the evil )with the focus on influence and the rule of ethics( رابطۀ همگنانۀ اخلاق و فقه در آیات امربهمعروف و نهی‌ازمنکر (با محوریت تأثیرگذاری و حاکمیت اخلاق) 11 34 72015 10.22081/jare.2022.61978.1673 FA محمد کریمی دانشجوی دکتری مدرسی معارف اسلامی دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران مسلم محمدی دانشیار دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران Journal Article 2021 10 10 <strong> </strong><br />The science of jurisprudence and the science of ethics are two original Islamic sciences that have a reciprocal effect on each other and are considered complementary; because they have a common purpose, which is to obey the divine commands and be close to Him. Enjoining the good and forbidding the evil are among the jurisprudential obligations in which morality has a special effect, without morality they do not have a useful and lasting effect on individuals and society. In the verses of the Holy Quran, while stating the various dimensions of the obligation of enjoining the good and forbidding the evil, it fully shows the dominance of the spirit of morality over them. Therefore, the present study, using a descriptive-analytical method, seeks to express the complementary relationship between ethics and jurisprudence in the verses of enjoining the good and forbidding the evil. Emphasizing this paradigm, in which the focus is on the influence and rule of ethics on jurisprudence, as well as other teachings of Islamic jurisprudence have such a background and support. علم فقه و علم اخلاق، دو دانش اصیل اسلامی­اند که تأثیر متقابلی بر یکدیگر دارند و مکمل و متعاضد هم به حساب می­آیند؛ چراکه هدف مشترکی را که همان امتثال اوامر الهی و تقرب به اوست، دنبال می‌کنند. امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر، از جمله واجبات فقهی­اند که اخلاق، جلوۀ ویژه­ای در آن‌ها دارد. در واقع، این واجبات، بدون پشتوانۀ اخلاق عملاً تأثیر مفید و ماندگاری بر فرد و جامعه ندارند. در آیات قرآن کریم هم ضمن بیان ابعاد مختلف وجوب امر‌به‌معروف و نهی‌ازمنکر، بر حاکمیّت روح اخلاق بر آن­ها تأکید شده است. ازاین‌رو، پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی، درصدد بیان ارتباط همگنانه بین اخلاق و فقه در آیات امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر است. در تبیین این ارتباط، بر محوریت تأثیرگذاری و حاکمیت اخلاق بر فقه تأکید می‌شود؛ همان‌گونه که دیگر آموزه­های فقهی اسلامی نیز از چنین پیشینه و پشتوانه­ای برخوردارند. https://akhlagh.morsalat.ir/article_72015_749468d8b703d8aebdd4469c3ef7bcaa.pdf